พินชะ มยูราสนะ (ท่ายืนบนแขนท่อนล่าง): ท่าเตรียม ฝึกกับผนัง และความปลอดภัย

ในแง่การทรงตัวมักง่ายกว่า เพราะฐานกว้างและต่ำกว่า แต่ต้องใช้ความยืดหยุ่นของไหล่มากกว่า คนที่ไหล่ตึงจึงอาจรู้สึกว่าท่ายืนด้วยมือง่ายกว่า

ถ้าฝึกสม่ำเสมอ ส่วนใหญ่ต้องใช้หลายสัปดาห์จนถึงหลายเดือน ความก้าวหน้าที่มั่นคงในท่าโลมาและการฝึกกับผนังสำคัญกว่าการลองในที่โล่ง

มักหมายความว่าไหล่ตึงหรือยังไม่แข็งแรง คล้องสายรัดเหนือข้อศอกให้กว้างเท่าไหล่ และถือบล็อกไว้ระหว่างมือ

เป็นอีกชื่อหนึ่งของพินชะ มยูราสนะ "พินชะ" แปลว่าขนนก และ "มยูร" แปลว่านกยูง ขาที่ยกขึ้นดูเหมือนขนหางนกยูง

ท่าโลมา (อรรธ พินชะ มยูราสนะ) ใช้ฐานแขนท่อนล่างแบบเดียวกัน และสร้างความแข็งแรงกับความยืดหยุ่นของไหล่ที่จำเป็น

ไม่มีน้ำหนักลงที่ศีรษะ จึงถนอมคอกว่าท่ายืนด้วยศีรษะ แต่ยังควรหลีกเลี่ยงหากบาดเจ็บที่คอ และให้สายตามองไปข้างหน้า

ผู้ที่มีความดันโลหิตสูง โรคหัวใจ ต้อหิน โรคลมชัก บาดเจ็บที่ไหล่หรือคอ และหญิงตั้งครรภ์ หลายคนงดท่ากลับหัวช่วงมีประจำเดือน