चालण्याचे ध्यान: टप्प्याटप्प्याने सजग चालणे

हा ध्यानाचा असा प्रकार आहे ज्यात तुम्ही एका छोट्या वाटेवर हळूहळू चालता आणि प्रत्येक पावलाच्या जाणिवेवर लक्ष ठेवता: पाय उचलणे, पुढे नेणे आणि टेकवणे. मन भटकले की ते लक्षात घेऊन पायांकडे परत येता. संपूर्ण वेळ डोळे उघडे असतात.

साधारण 10 ते 15 पावलांची शांत, सपाट वाट शोधा. क्षणभर स्थिर उभे राहून पाय अनुभवा. सौम्य नजर पुढे ठेवून, प्रत्येक पाऊल अनुभवत हळूहळू चाला. टोकाला थांबा, हळूच वळा आणि परत चाला. 10 मिनिटांनी सुरुवात करा; वरील मार्गदर्शित आवाज तुम्हाला यातून नेतो.

हो. बागेत किंवा उद्यानात सुरक्षित, शांत वाट निवडा आणि संथ-सामान्य गतीने चाला. निसर्गात चालताना मिळणारे आवाज आणि प्रकाश यांवर अनेकांना सहज लक्ष केंद्रित करता येते. रस्ते आणि गर्दीच्या वाटा टाळा.

किन्हिन हे झेन परंपरेतील चालण्याचे ध्यान आहे, जे बसून केलेल्या झाझेनच्या सत्रांदरम्यान केले जाते. सोटो झेनमध्ये ते खूप संथ असते, साधारण एका श्वासाला अर्धे पाऊल, आणि हात छातीजवळ धरलेले असतात; रिन्झाई झेनमध्ये ते जलद असते.

अभ्यासांनुसार यामुळे ताण कमी होऊन मनःस्थिती सुधारू शकते, आणि वयस्कांवरील छोट्या चाचण्यांत मनःस्थिती, तंदुरुस्ती आणि तोल यांसाठी फायदे आढळले. ज्यांना बसून ध्यान करणे कठीण किंवा अस्वस्थ वाटते त्यांनाही हे जमते.

दहा मिनिटे ही चांगली सुरुवात आहे. शिबिरांत हे बहुधा 20 ते 30 मिनिटे चालते आणि बसून ध्यानासोबत आळीपाळीने केले जाते. पूर्ण लक्ष देऊन केलेले छोटे अनौपचारिक फेरफटकेही गणले जातात.

कोणतेही एक चांगले नाही. अस्वस्थ किंवा पेंगुळलेल्या मनासाठी, आणि बसल्यावर पाठ किंवा गुडघेदुखी असणाऱ्यांसाठी चालणे सोपे आहे; बसून ध्यानात अधिक खोल स्थिरता येते. अनेक परंपरा दोन्ही एकत्र वापरतात.